من چشمانت را
                      که می نگرم
دچار شرم معصومانه ای می شوم
که قلبم را
                    می گشاید.

سپس از خجالت
سر به زیر می اندازم و
لبخند می زنم.

آنگاه قلبم ر امی بینم که آرام آرام
از سینه بیرون آمده
                     در کف دستهایم قرار می گیرد...

... و قرار می گیرد.

به گمانم برای همین است که تو
- وقتی تنهائیم -
دستانم را به آرامی می فشاری.