روزهای خوبیست
کسی انتظارم را نمی کشد.
باز تنها شده ام
بی آنکه دلی, نگرانم باشد
یا نگاهی دلتنگم.
همه چیز بر وفق مراد
می گذرد.
انتظارت را که بکشند
دلهره پیدا می کنی
و می ترسی.
می ترسی که دیر شود و
رویاهایت نابود.
می ترسی بیایی و او رفته باشد
و تو بمانی و یک دنیا حسرت.
ولی تنها که باشی و بی کس
نه دلهره ای هست و نه ترسی
نه دلتنگی و نه احساسی.
فقط یک مشکل هست
به نام تنهایی!
.......................................
پ.ن: شاید بهتر بود این را نمی نوشتم. درست یکی دو روز بعدش دغدغه های انتظار و دلتنگی و دلهره و ترس, سراغم آمد.
دوستی در قالبی مزاحم آمده بود!
مرا اگر در شب های قدر هم نبخشیده بودی... حالا می دانم که بخشیده ای.
درست در لحظه ای که قرآنت را ختم کردم... و تقدیمش کردم به روح آن عزیز.
هر قدر هم که شب های قَدرت را قدر ندانستم ولی...
سحرهای آخر را مغتنم شمردم و ته مانده ی اشک هایم را جاری کردم. نذرهای بزرگ و طولانی, استغفارهای عمیق و خالص, "غلط کردم" های بیچارگی!
تو اما چون همیشه بخشنده... چون همیشه مهربان... مرا بخشیدی, یا فرصت دوباره دادی... نمیدانم. ولی به حکم نذرهایم باید همان شوم که تو را سزاست.
ستایشت را به من یاد می دهی؟...
.................................
پ.ن: گيرند همه روزه و من گيسويت جـوينــد همـه هلال و مــن ابرويت
از جملـه ايـن دوازده مـاه تمـام يك ماه مبارك است و آنهم رويت
می بینم و هر روز می بینم...
چقدر لجم می گیرد اگر نتیجه ای که باید, از این وقت گذرانی ها گرفته نشود.
1. گر نیک و بد نزد خدا یکسان بُدی از ابتدا...
2. باور نکن تنهایی ات را من در تو پنهانم تو در من!
3. با عشق عمر آدم بی اعتقاد میره هفتاد سال عبادت یک شب به باد میره...
ترسیده بودم از عشق عاشق تر از هیشه هر چی محال میشد با عشق داره میشه
هر چی محال بوده... با عشق...
؟
... و تو چه می دانی شب قدر چیست؟! (سوره قدر- آیه 2)
● گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می باش همین زیر و زبر هیچ مگوی
● الحَمدُ للهِ الّذی یَحلُمَ عَنّی حتّی کَاَنّی لا ذَنبَ لی .
سپاس خدای را که از خطا و گناهانم حلم و بردباری کرد چنان که گویی گناهی از من سر نزده است...
(دعای ابوحمزه ثمالی)
اتل متل یه بازی
بازی یی بچه گونه
از آقا جون نشسته
تا کوچولوی خونه
اول عمو نشسته
بعد زن عمو فریده
بعد مامان و آقا جون
بعد بابا و سعیده
مامان بزرگ کنارش
بعد عمه جون خجسته
بعد هم شوهر عمه که
سوخته, کنار نشسته
همین طوری که می خوند
رسید به پای باباش
با دست روی پاهاش زد
تقّی صدا کرد پاهاش
یک دفعه رنگش پرید
پای بابا رو ناز کرد
نذاشت که ورچیده شه
پای اونو دراز کرد
بعد دوباره شروع کرد
اتل متل رو خوندش
با کُلی داد و بیداد
آقا جونم سوزوندش
دوباره توی بازی
قرعه به بابا افتاد
نذاشت دلش بسوزه
با کلی داد و فریاد
بازی کرد و دوباره
به پای بابا رسید
چشماشو بست و رد شد
انگار پاها رو ندید
مامان جونه م سوزوندش
عمه رو بیرون انداخت
با قهر و با جر زنی
کار عمو رو هم ساخت
زن عمو هم بیرون رفت
مامان بزرگش هم سوخت
اون وقت بابا رو بوسید
چشماشو به, پاهاش دوخت
بعد, از خودش شروع کرد
اتل متل رو خوندش
اما بازم آخرش
جزوندش جزوندش
نمی تونست بخونه
سعیده, آچین واچین
پای بابا ورچیده ست
تو جنگ رفته روی مین
یک دفعه بغضش گرفت
گفت: « تو اتل متل هام
بابا دیگه بازی نیست
تا که نسوزه بابام»
پاهای مصنوعی رو
بُرد با خودش تو اتاق
محکم درو به هم زد
چشماشو دوختش به طاق
امشب حال سعیده
خیلی خیلی خرابه
بازم با بغض و گریه
می خواد بره بخوابه
دیگه می خواد وقت خواب
سعیده عادت کنه
جای متکا روی ِ
پا استراحت کنه
باید یادش بمونه
بابا همیشه بُرده
پای بابا تو جبهه
شهید شده نمرده
- ابولفضل سپهر-
....