تبليغاتX
خلوت من

 

نیمه ی شعبان، اولین روزی بود که با هم روزه بودیم
با هم تشنه بودیم
تشنه ی هم بودیم...

وقت افطار
سیراب شده بودیم و
هنوز
         تشنه!

+ نوشته شده در چهارشنبه 13 شهریور1387ساعت 23:24 توسط رضوان |

 

زمین لرزید،
چشم های من خواب را مهمان بودند.

در انتظار فرا رسیدن روزی پُر کار
                                              چشم بر هم گذاشتم
و اندیشیدم:

شاید دیگر او را نبینم...
شاید دیگر چشمانم باز نشوند!

نماز آیات واجب شد.

+ نوشته شده در جمعه 8 شهریور1387ساعت 17:58 توسط رضوان |

 

کاش وقتي منتظرت هستم... و آرزوي تو را دارم...

مرغ آمين از بالاي سرم عبور کند و....

.

آمین.

+ نوشته شده در یکشنبه 3 شهریور1387ساعت 23:21 توسط رضوان |

نمی دونم چرا نوشتنم نمیاد.

همه ی حرفام قفل شدن توی ذهنم، و ترواش نمی کنن از قلم.

ساعت ها به صفحه ی سفید خیر ه میشم و قلم رو روی اون نگه میدارم... اما هیچ کلامی آماده ی نوشتن نمی شه.

 

واژه ها ازم فرار می کنن.

این میشه که خالی میشم. خالی از هر چیز...

 

بدون کلمات... من... هیچ م...

م... ن... هـ... یـ... ـچ...

 

...........................................

پ.ن: جدیدا زیاد دچار خلا میشم. حساس و زود رنج شدم. کافیه اون چیزی که می خوام یا انتظارشو دارم اتفاق نیفته، از دنیا سیر میشم!

+ نوشته شده در شنبه 26 مرداد1387ساعت 21:39 توسط رضوان |

 

من و تو

 

ما شدیم!

 

                 مَحرم شدیم...

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 9 مرداد1387ساعت 1:14 توسط رضوان |

 

من هیچ گاه موهایم را نبافته ام

می دانم که تو خوشت نمی آید.

و می دانم که موج آرام تارها ی مو را

                                                  بیشتر دوست داری.

 

اما چه فایده؟... تو که محرم نیستی!

 

 

- مامان! کمک می کنی موهامو ببافم؟...

 

+ نوشته شده در یکشنبه 30 تیر1387ساعت 10:17 توسط رضوان |

 

تو روبه روی من بودی

                               من رو در روی تو.

تو چشم در چشم من بودی

                                 من چشم در چشم تو.

تو آرامش من بودی

                         من نیاز تو...

 

تو آرزوی من بودی

                                  من آرزوی تو

 

شب... شب آرزوها بود

اما،

کاری از لیله الرغائب هم ساخته نبود.

آرزوی من و تو

                       ذاتا محال بود!...

+ نوشته شده در شنبه 22 تیر1387ساعت 12:3 توسط رضوان |

 

 

و من امید آن دارم که روزی... با دیدن رویت...

دست کم آدم شوم!!

.

.

امین!

+ نوشته شده در جمعه 14 تیر1387ساعت 15:28 توسط رضوان |

 

بهشت در دست مادران بود

 

ما که به دنیا آمدیم

مادر، بهشت را زمین گذاشت

تا ما را در آغوش بگیرد.

 

برای همین است که می گویند:

                       بهشت زیر پای مادران است!

 

                            یاس کبودم...

+ نوشته شده در پنجشنبه 6 تیر1387ساعت 21:48 توسط رضوان |

 

 

اولین سالگردت مبارک ،

                          

      

                                ...عزیزکم!

+ نوشته شده در شنبه 1 تیر1387ساعت 23:57 توسط رضوان |

 

عاشقی کردن ِ من

خلاصه شد در

                   نوشتن.

 

می توان به نوشتن گفت عاشقی؟!

 

............................................

پ . ن: اگر همه ی اینها بیشتر از یک بازی نباشد چه؟ من دارم بازی می کنم... یا عاشقی؟؟

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 30 خرداد1387ساعت 17:58 توسط رضوان |

- ختم قرآن را اعلام می دارم -

 

منتظرم، تا سخن بگویی

                              به هر زبان که می خواهی

                                                              و به هر زبان که می فهمم.

بعد، سخنانت را

همان دل نوشته هایم می کنم

و عرضه می دارم.

 

جز تو، چیزی ندارم برای گفتن و نوشتن.

هر چند تمام شد

لیک    رفع تکلیفی بود

                             نه چندان دقیق و دل چسب.

یک ختم دیگر

که اِعمالش نمی دارم...

                              اعلامش می دارم!

+ نوشته شده در شنبه 25 خرداد1387ساعت 21:36 توسط رضوان |